Wat is osteopathie

Osteopathie is een niet-invasieve manuele benadering gebaseerd op de onderlinge samenhang van de verschillende structuren en weefsels in het lichaam zoals gewrichten, zenuwen, spieren, organen en bloedvaten. Al deze structuren werken samen en zijn afhankelijk van elkaar.

A.T. Still, de grondlegger van osteopathie rond 1890, was op zoek naar de samenhang van klachten en mogelijke oorzaken binnen het lichaam. Hij richtte zich erop het lichaam zo te benaderen zodat het zich van binnenuit zou herstellen. Het normaliseren en optimaliseren van het anatomische en fysiologische functioneren en samenwerken van alle verschillende structuren.
Een osteopaat geneest dan ook geen ziekten, maar schept de voorwaarden om het lichaam zijn zelf genezend vermogen te activeren.

De voornaamste aandachtsgebieden zijn:

Het bewegingsapparaat (wervelkolom, ledematen, gewrichten, spieren)

Het orgaansysteem (inwendige organen, bloedvaten en lymfestelsel)

Het cranio-sacrale systeem (schedel en heiligbeen, hersen- en ruggenmergvliezen)

Een aantal uitgangspunten in de osteopathie zijn:

  • “De structuur bepaalt de functie en de functie bepaalt de structuur”
Dr. Andrew Taylor Still, 1828 – 1917 oprichter van de osteopathie.
  • Wanneer een structuur verstoord is zal dus de functie ervan ook verstoord zijn.
  • Voor een goede functie is het van belang dat iedere structuur naar behoren kan bewegen, want “leven is bewegen”.
  • “The arterial rule is supreme”. Alles staat of valt bij een goede doorbloeding. 
Elk weefsel in een lichaam is afhankelijk van een goede doorbloeding. Zonder goede doorbloeding zal het weefsel verstoord raken in zijn functioneren.